2016 – ROK KRZYSZTOFA KIEŚLOWSKIEGO

Kino to nie publiczność, festiwale, recenzje, wywiady. To wstawanie codziennie o szóstej rano. To zimno, deszcz, błoto i ciężkie lampy. To nerwowe zajęcie, któremu w pewnym momencie wszystko musi zostać podporządkowane – także rodzina, uczucia, prywatne życie. Krzysztof Kieślowski urodził się 27 czerwca 1941 roku w Warszawie, zmarł 13 marca 1996 w warszawskim szpitalu, po nieudanej operacji. Ten polski reżyser i scenarzysta filmowy wspominał, że –w liceum Techniki Teatralnej pokazali nam, że istnieje jakiś świat, który jest coś wart. Postanowiłem zostać reżyserem teatralnym. Wspomnianym reżyserem teatralnym mogły zostać tylko osoby z wykształceniem wyższym.Krzysztof Kieślowski miał wiele różnych możliwość, ale ostatecznie wybrał reżyserię filmową. Jak sam twierdzi, – jedno i drugie reżyseria. Dlaczego nie wybrać reżyserii filmowej jako drogi do reżyserii teatralnej.

Do Szkoły Filmowej Krzysztof Kieślowski egzaminy zdawał trzy razy, gdyż egzaminy wstępne były bardzo trudne. Warto zauważyć, że w tym czasie teatr przestał interesować Kieślowskiego, ale nadal próbował się dostać do szkoły filmowej i jak sam mówi było to już bardziej z ambicji i chęci pokazani, że mu się uda niż z zainteresowań. To było takie klasyczne działanie ambicjonalne. Skądinąd uważam, że absolutnie nie powinni mnie przyjmować. Byłem kompletnym idiotą. Nie mogę zrozumieć, dlaczego mnie przyjęli. Mój debiut po szkole był bardzo gładki. Dyplomowy film Krzysztofa Kieślowskiego był równocześnie jego filmem zawodowym – „Z miasta Łodzi” (1969). To był film o Łodzi, o mieście, które wtedy znałem dobrze, bo tam żyłem przez kilka lat, które właściwie bardzo kochałem. Było okrutne, ale i niezwykłe, malownicze przez takie rozwalające się domy, rozwalające się klatki schodowe, przez ludzi. Krzysztof Kieślowski swoją karierę jako reżyser zaczynał od filmów dokumentalnych. Warto wspomnieć, że zaraz po skończeniu szkoły wykonał kilka filmów reklamowych dla spółdzielni oraz kilka filmów na zlecenie. Wśród nich był m.in. film – przesłanie do młodzieży, żeby zachęcić ją do przyjazdu do Zagłębia Miedziowego.

Nie zabiegałem o to, ale też nie przynosi to mi żadnego wstydu. Mam normalny zawód. Czasami muszę wykonywać jakieś usługi. Zczasem Krzysztof Kieślowski zaczął się zajmować tworzeniem filmów fabularnych. Po zrobieniu pierwszego półgodzinnego filmu fabularnego dla telewizji poszedłem najbardziej wówczas standardową i obowiązującą równocześnie w Polsce drogą. […] Była taka zasada, że najpierw półgodzinny film telewizyjny, potem film godzinny i dopiero na koniec fabularny, pełnometrażowy. Pierwszy film Krzysztof Kieślowski stworzył razem ze Sławkiem Idziakiem – „ Przejście podziemne” (1973). Akcja filmu toczyła się w ciągu jednej nocy w przejściu podziemnym na skrzyżowaniu Alei Jerozolimskich i Marszałkowskiej. W ówczesnych latach było to miejsce bardzo modne, obecnie jest miejscem przede wszystkim handlowym. Początkowe filmy jego autorstwa można zaliczyć do tzw. gatunku prześmiewczych, gdyż w paradoksalny sposób ukazywały polską rzeczywistość. Jako charakterystyczny przykład można przywołać obrazy „Blizna” czy „Amator”. Z czasem Kieślowski w swoich pracach zaczął podejmować tematy metafizyczne, psychologiczne, moralne i egzystencjalne. Jako przykład tego rodzaju twórczości mogą posłużyć filmy„Podwójne życie Weroniki” oraz tryptyk: „Niebieski”, „Biały”, „Czerwony”. Warto zwrócić uwagę na fakt, że reżyser początkowo swoje prace traktował w sposób bardzo ascetyczny, chciał, by naśladowały one w pewnym sensie dokument. Dopiero z czasem w jego filmach zaczęły się pojawiać dość wyrafinowane zabiegi wizualne.

Krzysztof Kieślowski dzięki swoim pracom został zauważony na arenie międzynarodowej, a poetyka, jaką stosował w swoich obrazach sprawiała, że krytycy zaczęli go porównywać do reżyserów takich jak – Ingmar Bergman, Roberto Rossellini czy Robert Bresson. Jednak trzeba zauważyć, że Krzysztof Kieślowski wykreował swój własny styl tworzenia filmów dokumentalnych i fabularnych. Reżyser często podkreśla również, że dużą rolę w nakręceniu dobrego filmu odgrywa cierpliwość.

Kieślowski uważał, że filmy dokumentalne muszą ukazywać prawdziwe wydarzenia i w związku z tym niepotrzebne jest w tym przypadku przekształcanie rzeczywistości. Reżyser dążył, by uzyskać w swoich filmach możliwie jak największy realizm. W swojej twórczości odznaczał się niezwykłą wrażliwością oraz zdolnością dobrego obserwowania świata.

Kieślowski nie oceniał bohaterów, których przedstawiał w swoich filmach, ale pozwalał im na własną ocenę zjawisk i wartości. Jego filmy demaskowały wady represyjnego systemu komunistycznego. Początkowe filmy fabularne Kieślowskiego również kontynuowały założenia dokumentu i opisywały rzeczywistość Polski z lat 70. i 80. XX wieku. W tych filmach są również dość wyraźne odniesienia do autobiografii Kieślowskiego. Reżyser w swoich filmach bardzo często ukazywał władze komunistyczne, schematy ich działania oraz problemy społeczno-polityczne Polski. Choć cenił reżyserów pokolenia Wajdy, Hasa i Munka, zarzucał im jednak, że nie chcieli przedstawić własnych czasów, zadowalając się sondowaniem przeszłości.

Aleksandra Komorowska

Zdjęcia pochodzą z Internetu.

 

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s